رفته بودم به قبرستون .به قبرها نگاه می کردم میخواستم برای همه ی اونایی که اونجا بودن فاتحه بفرستم .حتمااونا هم گناه داشتن که یکی بخواد اونارو با فاتحه پاک کنه و از بین ببره

برای همشون فاتحه خوندم . سبک شدم اما دیگه گردنم درد گرفته بود !یه کم اونطرف تر در ِ قبرستونی بود از درش زدم بیرون .توی راه که داشتم از منطقه ی قبرستون دور ترو دورتر می شدم دا شتم به این فکر می کردم حتما اونا هم بعضی هاشون اونقدر کم نورو ضعیف بودن که دیده نمی شدند بعضی هاشونم اونقدر پر نوربودند که مثل خورشید می درخشیدند. میخواستم از اون منطقه بیام بیرون اما دلم طاقت نمی داد دلم براشون تنگ می شد .تازه داشتم یه شبا هتهایی رو می فهمیدم اما تصمیم گرفتم انقدر به فکر این بچه های آسمون نباشم و از تلسکوپ چشم بردارم برم قبرستون خودمون . امامزاده ی دو کوچه بالاتر...