ایستاده بودم وسط خیابان . به من، خیره نگاه می کردند .خنده ی نیشداری می زدند و می رفتند و می گفتند .و من نگاه می کردم عبور ...... نور نه ثانیه ...نه هیچ چیز نبود جز عبور سایه ام .از وسط خیابان کنار آمدم .او می دوید و من به دنبال او .هر جا که رفت ،نشست ،ایستاد ،ایستادم نگاهش کردم تا ببینم آخرش چه می شود .آخر چه؟ نمیدانم..... .سایه لحظه به لحظه تیره تر می شد انگار که در شب فرو رفته بود و قطره های شب از او چکه می کرد . از او می ترسیدم .جرات نداشتم جرات چه.... ؟ باز نمیدانم...... .سایه می دوید .من می دویدم وارد شدم او هم شد .وارد یک خانه.خانه آشنا بود ..... حیاط ،در ،پله ،اتاق ....همه. دنبال چیزی می گشت من به دنبال او . در کشو را باز کرد همه جا را با دستان سیاهش کثیف کرد تازه فهمیدم خطرناک است !خیلی عصبانی بود دنبال یک وسیله می گشت می گفت :می کشم............ چه کسی را؟ نمی دانست .

چند لحظه بعد زبانش آنقدر سر شد که دیگر در دهانش نچرخید تا صدایی از آن بیرون بیاید .کم کم سایه هم سر شد و افتاد .................هر دودر گوشه ای کنار هم آرام گرفتند .