من،سکوت...مینویسم
پیدا میشود اینبار در قعر زمان و به بن بست میرسد اینبار ذهن ِعدم و عدم به وجود . تمامی لحظه های پوچی اینبار نقر میشود به سنگهای دیواره های غارهای درون . سنگریزه های هبوط که فوران میکند از آتشفشان عدم نه من و نه تو و نه کسی نیست تا نجات دهد ذهن انفجار یافته ی زمان را . کهکشان که از لابلای ذهن هامان میگذرد فرو میکشد تمامی گرداب های شوم این زمان را. خلا این بار به کار میافتد در زمان و نجات میدهد ذهن خسته را از شومیانی که به تو هجوم برده اند و تو بی لگام چیزی را به پیش میبری به سرزمین بکر نا کجا آباد. مهم نیست ... مهم نیست آسمان باز شود و زمین را ببلعد و یا زمین نچرخد و یا دایره ها، دوار راهی دور را به دور چیزی نگردند و به دور خود نچرخند و نستایند مهم نیست باران از زمین ببارد و آسمان اینبار سیراب شود و یا واژه ها مرا به گرداب فرو برند یا به قعر زمین و زمان خلا اینبار موج میزند میان واژه ها وذهنی که تلاطم را تجربه اش میکند و خود را برای همیشه مومیایی پیچ و خاطرات را به گل میگیرد مهم نیست دیگر بی ثمر راه رفتن و از بالا هبوط را دیدن وقتی زمین به آسمان هبوط میکند اینبار...!! کنج یه اتاق خلوت کرده بود و دم از دهانش بیرون نمیداد .قصدی داشت که هیچ وقت نه گفت و نه نگفت ...!نشسته بود و به پرده ای که نصفش جویده شده بود زل زده بود.دهانش چند لحظه ای باز بود تا اینکه یادش اومد دهان باید بسته باشه و هیچ وقت دست وپا دراز نکنه .....دیگه دهان باز نکرد ....موکت کف اتاق هم آرامش بخش نبود تا بتونه بهش نگاه کنه لا اقل مثل قالی بیرون اتاق نقش گلی که روییده باشه نداشت تا تو چشماش موج بزنن و فوج فوج ...! دیگه دست برداشته بود از زبون درازی ولی یهو به خودش اومد و دید که داره به خودش زبون درازی میکنه ، در حالیکه هیچ آینه ای نبود تا خودشو ببینه، هیچ وقت با آینه خودشو ندید! دیگه اتاق چهار تا کنج نداشت تا هی کنج به کنج اتاق رو امتحان کنه .کنج کنج اتاق داشت فرو میرفت... .اتاق هم دیگه درست نمونده بود داشت جویده می شد! همه چیز داشت جویده می شد ... .گوشه ای از سرش دهان باز کرده بود داشت جویده می شد ،گلهای قالی بیرون اتاق .... !
| Design By : Night Skin |
وقتی همه میگویند ،هیچ کس نمی شنود
به خاطر داشته باش! سکوت ،اثبات تهی بودن نمیکند
. ...اینک آنکه میگوید ،تهی ست
"ن.ابراهیمی"
LinkDump
