من،سکوت...مینویسم

بی بهانه...، هستم

closefreind — Fri, 13 Nov 2009 20:24:18 GMT

• روز شو

بایست

میان هجوم

و باران شو

نبار

از گسستن

بند بند تنت جان میکند مدام

پر کن تمام چاههای دلت را

شهر پر است از خالی چاه ها... .

• رود که از تلاطم ایستاد

طوفان هجوم آورد

به خاطر آرامت

و این دستان تو بود که همانطور به دیوار تکیه ماند... .

۸/

۸۸

...Tears... Idle Tears

closefreind — Mon, 19 Oct 2009 19:44:18 GMT

من یاد گرفته ام که بغض هایم را اسیر کنم

که مدام فرو برم

بغضهای ِ پر از التهاب را

و بگویم که

خاک چه رسوا میکند

زمانی که زاییده خاک بود...

وقتی که خاک آبستن ِ زمان باشد،

زمان آبستن ِ درد و تو مرهم

دیگر چه باک

از نبودنت

که حال همین تو بودنت درد را میزاید

و بغض که خوردمش مدام مچاله میشود ...

و هم قبیله های من

که مشت مشت خاک را اسیرِ دستشان کرده اند

فریاد دارند

که

روی کدام خاک نوشته اند باید رفت

روی کدام خاک نشسته بودیم که شد

وقتِ باید رفتن

لحظه لحظه عطش زیاد میشود

فرو خوردن ِ آب مرداب

عطش میآورد و تو

همچنان که بایدی

که باید فرو رفت در خاک له شده ی زمان....

و درد همچنان که بزرگ میشوی

بزرگ میشود...

بزرگ...

بزرگتر از لحظه هایی

که پراست از فرو خوردن بغضهایی که تو... .

مرداد ۸۸

گاهی باید فقط "بود"

closefreind — Tue, 01 Sep 2009 12:18:18 GMT

تن مرداب

که سرد شده بود

به پاس گل های نیلوفرش

گر گرفت

وقتی قاصدی برای بارانش نوید داد...!

گریه امانش نمی دهد که بگوید بازی بود هر چه که مدام میبافت و پس میکرد و سر میداد به سوی تو .روزی که برایت نشست و گریست ،بی تاب آمدنت بود و حالا ... .حالا با این چراغانی شهر که همه میرقصند از آمدنت ،های و هوی میکنند و تو خودت نمیدانی که گریه امانش را بریده است که بگوید مردنت را عروسی گرفته اند اینجا که آخرین آدم هم تمام شده است...!

مرداد ۸۸

پ ن:خواستم بگویم هستم....همین .

«... شاید کم ،شاید ...»

closefreind — Tue, 21 Jul 2009 20:36:18 GMT

:« یک سانت خوب است ؟ »

« دو سانت ؟ »

« سه سانت؟ »

«اصلا هر چه تو بگویی » چشمان پف کرده اش تند تر از دو دقیقه ی قبلش با پلک هایش بسته و دوباره باز شد. دیگر البته شاید می پرید.

: «بیا جلوتر » ، «باید بیای... »

خط کش را روی دفترش جابجا کرد. دستانش می لرزید. باید فاصله را خط کشی می کرد، فاصله ی بینشان .

چرا وقت کشیدن فاصله ها کم می شد . او که می دانست بیشتر از اینها فاصله دارند . حالا حداقل می دانست . حالا فاصله ها را بیشتر از سه سانت هم می فهمید . صد کیلومتر را هم درک کرده بود... حتی کمی بیشتر ... اتاقش دیگر راه راه شده . خط کشهایش بزرگتر شده اند ، دیگر جواب خط های فاصله اش را نمی دهند . باید با دستانش خط ها را صاف بکشد تا برسد . تا فاصله ... . اما دستانش هنوز می لرزند .

پاک خواهد کرد..؟!

closefreind — Sat, 16 May 2009 20:41:18 GMT

بالای چهارپایه رفت . نقطه نقطه کشید. نقطه ها روی یک خط ایستادند. همه صدایشان همیشه بلندتر از او بود. مادر : «گفتم بیا تو سرما خوری». پدر: «کشیدی زود بیا». فکر کرد رعد می خواهد چه بگوید. رعد: «من می خوام ببارم» . برق آسمان را دید . داشت نقطه نقطه ، خانه می کشید. فکر نمی کرد باریدن خلاف کشیدن باشد. رعد انرژی اش را تبدیل کرد و کوبید . قطره قطره ، نقطه های خانه ی روی دیوار را شست. بیشتر که کشید ، از خانه ی روی دیوار که بیشتر کشید ، تازه فهمیده بود هیچ چیز ، هیچ چیز دیگری را فقط پاک نمی کند ، از بین هم می برد. باید نقطه نقطه همه چیز را کنار هم چید، خط که شد ، منحنی . منحنی به هر جایی ممکن است برسد... بعدش با چند قطره چند هزار نقطه هم که باشد پاک خواهد شد !

حال من ِ حالا!!!

closefreind — Fri, 03 Apr 2009 12:01:18 GMT

تنگ شده است می دانم . دلت ، جایت ، چشمهایت ، گوش هایت ...

دیگر نمی خواهی چیزی در آن نفوذ کند ، چیزی در آن جا بگیرد ، چیزی را در مردمکهایش جا دهد و صوتی را در خودش فرو کند . خسته شده ای می دانم .

دلت لک زده برای کوچک و کوچک تر شدن . اینکه همه چیز در یک اتاق جمع شود و وقتی درش را بستی دغدغه ای بیرون نباشد ، همه چیز باشد در کنارت و تو باشی کنار همه چیز . دوست داری همه چیز را در خودت گیر بیندازی می دانم ... تنگ شده است ، همه چیز مثل بند ساعتت که روی مچت جا می اندازد .

تنگ شده است همه چیزت که خودت خواستی و ... .

بهار نو مبارک 2

closefreind — Thu, 26 Mar 2009 18:30:18 GMT

نفهمیدم که چه شد و چه رفت و چه آمد

نفهمیدم.همان لحظه ی رفتن و آمدنش نفهمیدم.

بهار و روزهایش مبارک.... !!!

پ.ن:وقتی عنوان رو برای این پست انتخاب میکردم، بهار که نوشته شد حافظه، جمله ی عنوان رو که برای سال پیش بود زد .پس حالا دو بهار اینجا آغاز شده.حالا برایش شماره گذاشتم .باید دید چند بهار اینجا آغاز خواهد شد...! هر چند مهم نیست...

...گاه...

closefreind — Fri, 06 Mar 2009 18:28:55 GMT

یک پتک

برای کوبش ِ

میخهای هراس گاه گاهی،

خریده ام ،

برای

گاه گاهی که به سراغم می آیی... !

این روزها تمام میشود...

closefreind — Fri, 30 Jan 2009 20:25:18 GMT

شاید نباید ...

شاید نباید باشد خیلی چیزها

باشد قبول...!!!

به همین راحتی! سکوت میکنم...!

درد میکند

تکه های وجودم که تاب نیامدن را آورد

و حالا کمی خمیده میشود استخوانهای رنگ پریده وقتی

یک لحظه تمام میشود ...همه چیز برای یک لحظه تمام میشود ... شاید!!!

شاید اشتباه کنم

چه میشود مگر اشتباه را خواسته انجام داد؟

چه میشود اگر همه چیز را از صافی دلت عبور دهی و بخواهی زیبا ببینی

اما کار اشتباهت همین عبور از صافی دلت باشد...

چه میشود؟!!!

پ ن:اینبار فقط سکوت نشکسته ام را نوشته ام...همین!

بگذار گلایه باشد...بگذار اینبار

closefreind — Sat, 27 Dec 2008 18:59:18 GMT

کاش کاش کاش و کاش

تمام حرفهای نگفته ات

بخشیده شود به حرمت نگاه

بخشیده شود

که رستاخیز نزدیک است اینبار

که حرف خسته شده است از اندیشه، از گفتن ،از واژه

زمین بگرد، بگرد که گشتنت هر بار برای بودنت دلیلی آورده

که نپرسند

چرا بودن؟

چرا...؟
مهم نیست ...

حالا که آمده ای

میچرخی

میگردی

اما

این روزها کمتر انگار ،میگردی

خسته تر از همیشه از گفتنم،خسته تر... .

همه از رفتن گله کرده اند و من

از آمدن...

تقابل میان قهقهه ی اتاقی

و گریه ی مدام دیوار آن یکی

همه هر روز از آن میگذرند

کدام راست است ...؟

ما کریم یا آنها لال...؟!